Verslag Abrahams OPEN, 31 augustus 2019

 

“Wie zijn verleden niet kent, heeft geen toekomst”

Te gast in het Museum Regiment van Joannes Benedictus Heutsz (03/02/1851 – 11/06/1924),
Over het ontstaan en wapenfeiten van Het Regiment van Heutsz en Korea oorlog (1950 -’53).

Met organisator Tim, ging de aandacht naar ‘de Oost-Indische gebieden’. Veroverd en ons afgepakt door de Engelsen, maar teruggekregen met hulp van het Congres van Wenen. Daar is besloten tot oprichting van het Koninkrijk der Nederlanden (met België) en herstel van de ‘oude situatie’. In 1832 ontstond het “Oost-Indisch Leger” later het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger, kortweg: KNIL. De vele ‘beschermingsacties’ bespaar ik u, maar zonder slag of stoot ging het niet: er zijn zo’n 200.000 Nederlandse militairen in de loop der jaren, naar Indië gestuurd om orde op zaken te stellen. Toen de Indonesiërs in 1945 de onafhankelijkheid hadden uitgeroepen, moest Nederland in 1950 onder Internationale druk, afstand doen en kwam een einde aan ‘het koloniale’ tijdperk. Een beknopt overzicht van lezenswaardige documenten:
• “Knil 1830-1950, Soldaten van de kompenie KNIL 1830-1950”. https://www.bol.com/nl/f/soldaten-van-smaragd/30494653/
• https://www.dbnl.org/auteurs/auteur.php?id=_hol006
Op Rapport – Het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger 1830-1950, door Fred Lanzing.
• H.L. Zwitser & C.A. Heshusius, Het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger, 1830-1950 (Den Haag 1977).

De volgende reis bracht ons bij de Korea oorlog (1950-1953). Veelal wordt gezegd dat dit “Drie jaar vechten zonder resultaat” betekende….

Het Regiment Van Heutsz, opgericht op 1 juli 1950, is vernoemd naar luitenant-generaal Van Heutsz. Het is de opvolger van het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) en zette de tradities van dit leger voort. De oprichting van het Regiment Van Heutsz was in 1950 niet interessant. Media en legerleiding hadden alleen interesse in het conflict in Korea.
Immers, de Verenigde Naties riep de lidstaten op om Amerikaanse troepen in Korea te ondersteunen. In augustus 1950 zegde de Nederlandse Regering een (vrijwillige) infanterie-eenheid toe en het Nederlands Detachement Verenigde Naties (NDVN) was een feit en werd op 15 oktober 1950 ingedeeld bij het ‘Administratieve Regiment Van Heutsz’. Vanaf die tijd sprak men over het “Van Heutsz Bataljon”, onderdeel van het “38th US Infantry Regiment van de 2nd US Infantry Division”. Het bataljon was actief in de Wonju regio. Voor de prestaties van het Van Heutsz Bataljon in Hoengsong en Wonju, mocht het regiment diverse Amerikaanse onderscheidingen ontvangen – waaronder de Battlestreamer Hoengsong-Wonju die tot heden aan de vlag van het NDVN is bevestigd. In 1953 ging de oorlog zijn laatste fase in; bij gevechten om Stinky-Hill vielen de laatste Nederlandse slachtoffers, een dag voor de wapenstilstand. Op 27 juli 1953 werd de wapenstilstand getekend – vrede is nooit getekend. De gedemilitariseerde zone van 4 km langs de 38ste breedtegraad (de oude grens uit 1945) houdt nog altijd de troepen uit elkaar.

De Apotheose:

Historisch verrijkt haasten wij ons naar het hockeyveld om gekleurd in rood danwel blauw, maar verhit aan de ‘titanen strijd’ te beginnen. Onder de brandende zon ontspon zich een boeiende wedstrijd tussen twee keepers. Gelijk opgaand, dat wel, waarbij van weerskanten enkele prachtige kansen werden gemist door Kees (team Blauw) en door Huib (team Rood). Prachtige reddingen van de beide keepers maakten dat gelijkspel het hoogst haalbare was. De derde, alles beslissende helft, eindigde soebattend – team rood mocht met de trofee naar huis. De zegen daarover kwam van boven: tropische buien waren de uiting van het (on)genoegen.

Met dank aan alle aanwezigen en deelnemers, begon Lukas aan zijn welkomstwoord – dacht eerst een roze olifant te zien – reëel als een Voorzitter betaamt, vatte hij de koe bij de horens door het benoemen van zaken die spelen: de tijdgeest, afnemende aanwezigheid en tanende saamhorigheid. Centraal staat de vraag: Wie zijn we en wat willen we?
Gevraagd en ongevraagd krijgt het PC advies – maar vraagt ook eenieder om input.

Immers, we begonnen met hockey, daarmee door gaan, met behoud van het sociale karakter van hockey. Kortom, je moet erbij willen horen en erin passen. Ook de dames echtgenotes horen erbij. Hier past een “maar”. We kunnen er niet omheen dat het enthousiasme waarop de echtgenotes van de oudere Abrahams deelnemen immer aanwezig zijn. Maar ook de jonge dames moeten we blijven verleiden. Vorige week wees Frans Fiolet nadrukkelijke daarop – op de combi “jong en oud” en vroeg om meer aandacht voor golf in combinatie met hockey. De golfsport leent zich daar uitstekend voor! Het PC onderschrijft dat.

Wat betekent dit in de praktijk? Dat we als Petit Comité blijven uitkijken naar kandidaat leden. En dat we alle Abrahams oproepen om hetzelfde te doen. Gaat het dan slecht met ons? Welnee! We zijn 41 jaar jong, organiseren minstens vijf keer een hockeyevenement en vijf golfdagen. Met een goede opkomst. Er zijn maar weinig Abrahams die afgelopen jaar niet meerdere keren deelnamen.
Dat we 41 jaar bestaan houdt per definitie in dat ons ook Abrahams ontvallen. De aandacht ging naar hen die ons waren ontvallen (Hennie Renssen, Jan de Bruijn) en jubilarissen. Volgde introductie door/van Rein Cozijn en ook Jan Peter Feenstra is als nieuw lid welkom. Zijn “PSU” zal bij de eerstvolgende gelegenheid aan hem worden overhandigd.

Tot slot:
Ook afgelopen seizoen speelden we weer het min of meer volgens een vast schema:
• Tegen RheinRuhr, met Klaus Bierett langs de lijn. Ooit walk-overs maar onze Duitse vrienden zich hebben kunnen versterken. Dank Teun voor de organisatie.
• Het jaarlijkse toernooi op HDM, dankzij de voortreffelijke organisatie door Wouter.
• Het jaarlijkse bezoek aan Maidenhead, incl. een golfdag en een drieluik tegen de Puritans en STK Berlin op de dagen ervoor. Met dank aan Paul en Susan Mangat.
• De wedstrijd tegen de 50+’ers van Tilburg: 3-3 was een voortreffelijk resultaat. De Abrahams kunnen ook sportief zijn en gaven een ruime voorspong uit handen.
• Begin mei speelden op Laren de Abrahams tegen 60+. Voor hen voorbereiding op het EK in Brasschaat. Versterkt met vier Abrahams wisten we ze op 1-1 te houden !. Abrahams draaien op Europees topniveau mee. Immers Clemens, Gerard en Wout, wonnen zilver met 60+, Paul de Ruijter en Jart Sluijter (en Jan Peter Feenstra) werden met 65+ Europees kampioen; Hans Weusthof en Taco Gerbranda wonnen met 70+ zilver en Ton won de troost finale (brons) met 65TT nadat hij de winnende treffer plaatste. Op 24 april werd de eerste interland 80+ gespeeld. Het zal niet lang duren voordat de eerste Abrahams ook daar hun opwachting maken.

Francine heeft de geschiedenis van de Abrahams op schrift gesteld – door het PC uitgebracht in boekvorm en uitgedeeld aan de aanwezigen; de afwezigen moeten wachten op de post. Gewend jaarlijks een boekje met adresgegevens van ons te krijgen, incl. programma, doen we het dit jaar anders: amper adreswijziging vrijwel geen en programma volgt.
Toch is er een boekje: “Onze geschiedenis” staat te boek. Het PC heeft besloten deze tekst in het bekend format te gieten en vandaag uit te delen. Het 1ste exemplaar ging naar Francine.

’n Grassprietje:
Wie Francine op het veld ziet verschijnen, ziet dat zij altijd een tas bij zich draagt. U denkt wellicht dat daar kleren in zitten maar de werkelijkheid is anders. In het boekje verklapt zij wat er werkelijk in zit. Zelfs Lucas de Booy was niet op de hoogte van de werkelijke inhoud. Anders had hij haar tas niet op de grond laten vallen. Die actie kostte haar een fles Famous Grouse whisky. Aangezien wij nergens uit hebben kunnen opmaken dat hij dit goed gemaakt heeft, doen wij dat nu graag nogmaals, maar dan namens Lucas.

Uw dienstdoende verslaggever,
Ton

Geef een reactie