Rhein-Ruhr: Glück auf glück auf

Zaterdag 22 oktober om 12.00 start in Bochum:

Glück auf glück auf
Zo groeten die kerels elkander
Glück auf glück auf
Zo mompelt de een tot de ander
Dan dalen zij af in die donkere schacht
Waar de moeizame arbeid hen wacht
Glück auf glück auf

Als ex mijnbouwkunde student moest ik meteen aan het meest bekende internationale mijnwerkerslied denken.
Hierboven een couplet uit een van de vele tekstvarianten.
Toepasselijk, omdat wij afgelopen zaterdag samen met het ontvangende Rhein-Ruhr team onder leiding van een van onze gastheren een zeer informatieve en interessante rondgang hebben gemaakt in het ondergrondse gedeelte van het prachtige Bergbaumuseum in Bochum. Een en ander gaf een erg mooi doorkijkje in de wereld van een industrie, die ooit de grootse werkgelegenheid in de regio bood. Wat we ons aan het eind van de rondgang wel realiseerden was het misleidende romantiserende karakter door het ontbreken van de beklemmende drukte, het permanente lawaai, de bijna ondraaglijke warmte, halve duisternis en vooral de constante stofstormen waarmee de kompels ooit dag in dag uit, jaar in jaar uit te maken hadden.
Vandaar de verwijzing naar het lied.

Weer een ervaring rijker zijn we vervolgens naar ETUF te Essen gereden, alwaar ons in het hoofdclubgebouw (Zentrum der Gastronomie!) een uitstekende broodjes lunch werd voorgeschoteld.
Schrijver dezes had het genoegen om tijdens deze lunch o.a. met Abraham Klaus Bierett (rugnummer 58) bij te kletsen. Wij hebben een speciale band, omdat ik bij mijn eigen Abrahams debuut in 2008 tegen Rhein-Ruhr de opdracht kreeg een zekere Klaus af te dekken. Toen ik destijds echter hoorde dat de goede man 81 was vond ik het toch wat genant om deze eminentie als linksachter daadwerkelijk aan te pakken. Tot ik zelf de eerste beuk in m’n rug en tik op de schenen moest incasseren….
Heerlijk om afgelopen zaterdag na deze mooie ontmoetingen tijdens de lunch dan ook het veld op te lopen en te constateren dat Klaus op 89 jarige leeftijd met scheidsrechterfluit klaarstond om het ongetwijfeld pittige potje hockey samen met onze gewaardeerde museum gids in goede banen te gaan leiden. Geweldig!
Wij traden aan met een sterke Abrahams groep met beschikbare wissels in elke linie. Extra motivatie konden we vooraf nog halen uit de indrukwekkend middenstip-speech van Ton voorafgaand aan de pot. Hoewel de gastheren de crux van het verhaal, waarbij Ton verwees naar de sterke banden met zowel Merkel als Rutten, wellicht enigszins is ontgaan, kon je aan hun gezichten zien dat het hele verhaal wel als “Sehr Wichtig” werd ervaren. Kijk, zo pak je Die Herren vooraf het beste in!

En dan de pot: vanaf het eerste fluitsignaal hebben we onze Duitse vrienden in de eerste 2 kwarten vanuit een strakke organisatie op eigen helft vastgezet en via een paar wonderschoon opgebouwde (en jawel: snelle!) aanvallen op een 0-3 achterstand gezet. Tim (2x) en Ton rondden beiden gedecideerd af na aanvallen “uit het boekje”. Rhein-Ruhr torwart en collega Abraham Teun Hermans had na het weer perfect organiseren van ons bezoek (dank!!) eigenlijk beter verdiend …
De rust na twee kwarten werd gebruikt om onze keeper en nieuw lid Gerard te verwelkomen. Frank overhandigde hem de bekende Abrahams parafernalia in de wetenschap dat hij de beide shirts in de toekomst vermoedelijk slechts tijdens de derde helft zal gaan dragen. In het derde kwart ontrolde zich een typisch Hollands scenario, waarbij de voorsprong toch leidde tot een lichte onderschatting van de veerkracht van de tegenstander. Een strak doelpunt van Rhein-Ruhr resulteerde in het weer oppakken van het eerdere elan. Hier kwamen weliswaar nog wat mooie aanvallen uit, maar de stand veranderde uiteindelijk niet meer. Eindstand dus 1-3, een resultaat waarmee je vanuit Duitsland toch weer gerust thuis kan komen!

Douchen, Abrahamstruien aan cq dassen om en met prachtig uitzicht op het stuwmeer aan het bier. Daarna aan de soep en ouderwetse boerenkool met worst (“Grün Kohl mit Wurst und Senf”).
Ton heeft de gastheren en in het bijzonder onze museum gids/scheidsrechter en Teun Hermans namens ons allen met een wederom indrukwekkende speech in het Duits (“Wir sind allen sehr verrückt ..?!”) bedankt voor een prachtige dag.
Na nog een tas koffie was het vervolgens tijd om met een tevreden gevoel “zuruck in unserer Heimat zu fahren”!

Es war wunderbar!

Martijn (nr 121)

rrteam

Geplaatst in Geen categorie

Geef een reactie

Spring naar werkbalk