Hoge Dijk Amterdam

Bij het opstaan zag je het al: Het is zonnig, dus weer een prachtige golfdag voor de boeg. Want laat dat maar aan Hans over: Alles tot in de puntjes geregeld, het mooie weer erbij!

Dus de oude schicht maar weer eens van stal, want bij mooi weer moet die zo nu en dan worden uitgelaten. Een opgewekt gegrom maakte duidelijk dat het oudje er ook zin an had. Eerst op weg naar de flappentap, want Hans is van oude stempel, dus cash dokken graag. Onderweg even stilstaan voor een telefoontje van Carel vd V. Gerda moest vanwege oogproblemen naar de huisarts, dus of ik al halverwege Amsterdam toerde. Zo niet of ik nog een plekje vrij had. Al met al met de tassen op de achterbank (want dan merk je eigenlijk pas hoe klein die autootjes vroeger waren) gezellig KZ filerend op weg naar Amsterdam Zuid. Gerda zou alsnog later aanschuiven.

Meteen de goede afslag nemend, wat gezien de aparte links, die Hendricus telkens weer weet te selecteren, als uitzonderlijk gezien mag worden, arriveerden wij dit keer op tijd bij Brasserie “De Houten Vier”. Die naam deed me a) meteen al aan de borrel denken en b) aan de stokken van mijn toen nog jonge vader, die ik als 12 jarige voor de forse som van 1 gulden 18 holes mocht rondzeulen. Na uitvoerig koffie in de zon en na het uitwisselen van de nodige pijnstillers ging het spektakel iets rond half 1 van start.

De baan lag er mooi bij en vooral de greens waren mooi en snel, zodat behalve met slicen ook met putten regelmatig een andere hole werd bereikt dan die waarop je het gaatje geacht wordt te vinden. Ik had een uiterst gezellige flight met Jaap S. en Liesbeth van P.  En we mochten afslaan op hole 1 van de Holendrechtbaan. De jolige stemming kwam er vroeg in toen het op hole 2 al fout ging en ik door gebrekkige baankennis en korte concentratieboog op hole 5 had afgeslagen. Dankzij de voorbeeldige gebarentaal van Bert Horst speelden we toch nog 18 holes ipv 15, maar mijn afslag lag toen al rechts in het water. De straf kwam alsnog toen ik wel reglementair op hole 5 had afgeslagen, maar door overcompensatie mijn bal links in het water verdween. Ook hole 9 kende een geniepigheidje, omdat je wel de vlag van 18, maar niet die van 9 zag. Mijn bal werd niet meer gevonden. De tweede helft speelden we op de Bullewijkbaan, die de vorm heeft van een (korte) slurf van een olifant, dus verdwalen was daar lastiger. De tweede helft verliep derhalve zonder noemenswaardige anomalieën. Mijn complimenten zijn uitdrukkelijk voor mijn flightgenoten, die ongetwijfeld door mijn gekluns, vooral  in de eerste helft, van de wijs waren gebracht en onder hun normale niveau speelden, maar desondanks hun opgewektheid de lange 18 holes niet verloren.

De derde helft was, was zoals altijd zonnig, gezellig en geanimeerd. Ook waren we verheugd Jan de Bruijn weer te zien. Eea werd voortgezet tijdens het diner, waarbij vermeld dat mijn lieftallige disgenoten Mireio en Theta de vis (zelfs in de herhaling) ietwat rauw werd voorgeschoteld. Wellicht was de dag anders te perfect geweest.

Tijdens het diner had Evert RvD een grappig verhaal (vroeger heette dat een mop) en liet traditiegetrouw Michiel CdL zich ook niet onbetuigd. Frans vdP bedankte een ieder, die tijdens zijn herstel gebeld en gekaart hadden.

En tenslotte kwamen de prijzen en felicitaties.

Om te beginnen geen neary’s, maar leary’s (aan mij niet besteed, want ik wist niet wat die waren. Zo leer je elke keer nog bij):

Bij de dames Marijke Zeilinga.

Bij de heren Frans Fiolet.

M.b.t de winnaar was er aanvankelijk enige verwarring, die onder de douche werd opgelost. Hans kwam daar pas te weten dat ik 36 punten had gescoord. Tot die tijd was het voor hem tobben wie de prijs zou krijgen van de vier 31ers: Martin v Nierop, Bob Davidzon, Hans Renssen en Miguel MdL.

Dit verdient enige toelichting.

De kaart vertoont twee “rechthoekjes”. De linker draagt de titel “bruto/netto” en de rechter  “result”. Ik had in mijn onbenul in de linker het aantal (handicap)slagen (31) ingevuld en in de rechter het aantal punten, maar dat blijkt andersom te moeten.

Zo had ik slinks met bv 25 punten toch nog een gedeelde 1e plek kunnen krijgen, maar aangezien dit keer bij uitzondering mijn punten hoger waren dan het aantal (handicap)slagen was ik plots de aangewezene om dit verslag te mogen/moeten schrijven.

Dan tot slot nog een spreekwoordje, die mij op De Hoge Dijk (waar is die dijk eigenlijk?) zonder twijfel aan de overwinning heeft geholpen en die iedere slicer ter harte kan nemen:

Gaat men aan voortdurend slicen te buiten,

Dan dient men pardoes uw stok meer te sluiten

hdmiguel

 Miguel MdeL

Geplaatst in Geen categorie

Geef een reactie

Spring naar werkbalk