Channel Tunnel, Folkestone, Brent in Amsterdam, Marlow en Maidenhead

Donderdagmiddag vertrokken we op eigen gelegenheid in verschillende auto’s na weken te zijn gegeseld door de mail & groep whatsapp. Overnachting op donderdag is op eigen initiatief, net als andere jaren. Als dat maar goed gaat.

Op 3 april boekte de blauwe smurf, uw verslaggever, kamers in Folkestone. Daar aangekomen bleek dat Maurits, Lukas en hun chauffeur Tim, inclusief exclusieve Jaguar, voor gesloten deuren stonden: ja, wel 4 kamers gereserveerd en beschikbaar – maar niet op deze naam noch voor deze dag (!). Een list bleek nodig – discussie onbegonnen: alternatief werd Strood waar Caro Emerald zou optreden. De rest blijft gissen maar het diner daar was meer dan gezellig en voortreffelijk – zorgde voor een goede nachtrust. Aan het ontbijt was de stemming hilarisch. Moderne media en klassieke moppen vlogen door de lucht aan het ontbijt, waren voorbode van een ‘kan-niet-meer-stuk’ dag. Het tactisch concept werd door interim coach Wout helder uitgelegd – varianten konden naadloos in elkaar overgaan als de tegenstand het toeliet. Wij – de combi’s KZ&HDM, De Gooier & Rotterdammer en de Jaguar als voornoemd (Francine volgde geheel haar eigen weg, Jan zou eerst de volgende dag komen invliegen) – vertrokken vol goede moed naar Bisham Abbey National Sports Centre.

Doel was om via de route “Ringweg Brug Op Grootte Hoogte”, Londen eens van rechts te bekijken; dit voornemen werd letterlijk de grond ingeboord: door een tunnel moesten we rijden. Brexit- Rechts haalde links in oid. !?.

Vrijdag mochten wij in een prachtige omgeving laten zien dat we ook ‘staan op de baan’: met onze handicap togen wij naar Harleyford, (www.harleyfordgolf.co.uk) voor de ‘match of the day’. Gelukkig, Jan kwam op tijd en kon als voorzien, aanschuiven op hole drie. Het bleef spannend tot aan het einde toe maar de definitieve uitslag is mij ontgaan; Maurits en Pieter !?. Wat speelt iedereen toch goed op zijn eigen niveau, in zo’n klassieke en typisch Engelse omgeving.

De dag werd afgesloten met een diner met alle Abrahams & supporters en Puritans (Engeland) en Steglitzer (Berlijn) in restaurant Bull-in, Bisham (www.bullinnbisham.com). Wat zich daar allemaal afspeelde kent zijn weerga niet – hilarisch; in ken alle in- en outs van menigeen. Ben gelukkig veel vergeten terwijl ik niet eens heb deelgenomen aan de after-party. Maar er bestaat inmiddels in Europa een recht ‘om te vergeten’. Los van dat andere verschijnsel.

Het veel geprezen “McDonald Compleat Angler” a/d Thames in Marlow, werd op zaterdagmiddag bezocht, na vier hockey wedstrijden tegen Puritans en Steglizer op Bisham Abbey om de zilveren pispot. Die we misliepen – hoewel we door blessures van WvT en LvE, in ondertal waren – werden we versterkt met een in het rood getooide ‘gast’ goalie; ex-international uit Afrika. Fantastische man. Onze veel besproken tactiek werkte wel, maar de tegenstanders werkten totaal niet mee.

Wij speelden naar vermogen en wilden meer, gesteund door coach Jan die probeerde ons te bewegen, boven ons zelf uit te stijgen. Er zat progressie in, dat wel; kansen kwamen gelijktijdig met de vermoeidheid. Opbouwen en scoren kost en levert energie en vreugde.

Passes waren er op Kees, trouwe draver aan de lijn, en prachtige voorzetten van Tim, geplakt aan de andere lijn. Gezien hebben we hoe Clemens kan scoren en zich steeds meer ontpopt als echte spits; maar er had meer ingezeten. Temeer daar de waterdragers op het middenveld en niet vergeten, de noeste verdedigers meer dan hun best deden. Jan Peter en Gust werkten als paarden met, voor  en naast Maurits en Lukas – die laatst genoemde ging zo hoog nodig, zijn grens verleggen, zo dat hij zondag rust moest nemen. Wout deed wat een aanvoerder op het middenveld zoal moet doen: slim spelen, breken, verdelen en mensen aan het werk zetten. Pieter en Pieter, nee geen familie, waren als een tandem, pakten ballen af en fungeerden vaak als extra aanvaller. Alles onder het toeziend oog van Huib – bijgestaan door Willemijn.

We kregen te weinig en konden uiteindelijk voorzichtig van de geestverruimende versnaperingen van Sue en Paul gaan genieten; de opmaak voor het diner op Maidenhead HC. Maar eerst naar Marlow gegaan – voor de typische Engelse thee en scones.

Het traditionele jasje/dasje diner was zaterdag avond in het Clubhuis van Maidenhead weer een groot succes. Spelers en partners van 5 Engelse teams en een (incompleet) team uit Berlijn alsmede de Abrahams afvaardiging, hebben genoten van Engelse traditie, goed eten en ongecompliceerde lol. Het begon met het uitbrengen van een Royal en Loyal toast op de gezondheid van de Queen en ons weerwoord via Maxima en Willem Alexander. Een en ander was geen sinecure en was wel degelijk opgenomen in de protocollen voor deze avond en waren bekend gemaakt aan Jan en Huib om zeker te weten dat er een gepast antwoord zou komen van het “Continent”. Aldus geschiedde. Vervolgens verhoogde de alcohol snel de feestvreugde en werd een begin gemaakt  met “Community Singing”.

De bejaarde maar zeer vieve voorzitter van Maidenhead was de aanstichter; in het verre verleden speelde hij een instrument en zong veel. Het kostte wat moeite om hem over de brug te krijgen, maar uiteindelijk zong hij een prachtig lied over een dominee die (te) veel tijd besteedde aan de dames in zijn parochie. Ook Huib had zijn zangbundel bij zich en voor de minder tekst vasten onder ons en onze Engelse vrienden, had hij kopieën gemaakt.  Uit volle borst werd er door allen gezongen over de topprestaties die wij indertijd leverden op de velden met ons stickje etc etc.

De klap op de vuurpijl was de echter de canon “Brent in Mokum with no water”.  Jan onze voorzitter kreeg het voor elkaar om de reeds tamelijk uitgelaten menigte in drie groepen te splitsen (waar vier de bedoeling was) en  binnen no time de in Holland zo bekende canon “Brent in Mokum (2x), see its ginder ( 2x) brent (2x) and there is no water”  te laten zingen. Met Amstel bier zou het inderdaad nooit lukken – wel met Brandt bier! Ik heb de Engelse dame naast mij laten weten dat Amsterdam in de fik stond en dat er geen water was en dat ze zelf wel kon bedenken hoe dat dus is afgelopen. Deze lieftallige schoonheid weet nu ook dat elke nieuwe generatie Nederlandse kinderen dit prachtige lied leert en het altijd heel opgewekt zingt.

Het diner werd verzorgd door de dames van Maidenhead; een topprestatie om vele gangen heerlijke gerechten voor zo veel gasten uit het kleine keukentje te toveren. Heel laat werd het zaterdag niet , omdat we de volgende dag flink wat wedstrijdjes zouden moeten  spelen op gras. Achteraf werd het een wel heel lange dag, maar dat konden we zaterdag avond nog niet weten. Geweldige snelwegen in België. Voor potentiële vakantiegangers een advies: mijden.

Het toernooi op zondag werd gespeeld op 2 grasvelden uitgezet op het bestaande cricketveld. Het clubhuis en de velden zijn beschermd gebied en hebben een historische waarde. Om die reden mag er dan ook geen kunstgrasveld worden aangelegd en speelt Maidenhead hockey elders in het dorp op een kunstgrasveld dat ook gebruikt wordt door een middelbare school. Wel beschouwt – terecht. Het was wederom een hele ervaring om op echt gras te spelen; als een biljart. Ook leuk om weer eens een bal te moeten zoeken die naast de goal werd geslagen en dan dus in de doornheg komt. Grashockey blijkt een totaal ander spelletje, maar tenminste zo leuk hockey. En wij waren er in no time best behendig in: niet pielen, lange slagen en scoops etc. Het resultaat was om naar huis te melden: winst, verlies en gelijk. De kleurrijke Engelse keeper heeft zijn best gedaan. Brexit !. Jan aan jou coaching lag het niet – sterker, dank daarvoor. Zeer gewaardeerd dat je er was, niettegenstaande  je blessure. Gaf Huib wel de mogelijkheid eens te scoren; na goed voorbeeld voor Ton en Clemens.

Voldaan en moe kwam ieder ‘daar waar hij hoort’.

[1] Zie: https://www.youtube.com/watch?v=r_HN26VVXAk

 

Geplaatst in Hockey

Geef een reactie

Spring naar werkbalk